Kleintjes worden groot

‘Hé ik zie iets bewegen over die schelp’, denk ik als ik bij een sepiarekje aankom. Het blijkt een heel kleine sepia te zijn die een donkerkleurige streep over zijn verder witte lichaam laat glijden. Daardoor valt hij op terwijl dat juist niet de bedoeling was, neem ik aan.

Ik film het diertje en zoek verder. Weer een kleintje, deze is iets groter en druk met jagen. Geweldig om te zien hoe hij met zijn twee grote tentakels een prooi probeert te vangen. De prooi is zo klein dat ik die niet eens zie.

Ik zwem ondieper en ontwaar een iets grotere sepia op een rots, ik schat hem zo’n centimeter of tien. Dan zie ik er nog één en nog één en zo gaat het door. Ik blijk me in een sepiavallei te bevinden. Grappig dat ik ze niet allemaal tegelijk waarneem maar dat ik, op het moment dat ik er eentje zie, ook meteen alle andere ontdek.

Eentje maakt met zijn tentakels bolle en schommelende bewegingen. Wat is die nou aan het doen? Dan spuugt hij de harde delen van een krab uit. Dat was dus de lunch. En zo worden kleintjes groot.

onderwaterverhalen 2011 – 2022