Zeeanjelier

Ze kunnen wel lopen, deze bloemdieren, maar heel langzaam. En als het niet hoeft, dan niet. Ideaal oefenobject om te filmen. Vaak hoor ik de tips van ervaren filmers in gedachten weer onderwater. “De beste zoom zit in je benen’, is er zo een. En dat zwemmend zoomen wil ik deze duik oefenen. Klinkt eenvoudig bovenwater, maar is nog best een dingetje. Niet schokken terwijl ik adem, een constant drijfvermogen houden en zwemmen zonder dat je de zwembeweging ziet. Als een vis eigenlijk. Maar ik ben geen vis. 

De anjelier heeft een mooie zachtoranje kleur en trekt mijn aandacht, daar eenzaam op die rots. De voet staat stevig verankerd op een oester. Een mooi labyrinth van rondgaande structuren ontvouwt zich naarmate ik dichterbij kom. De tentakels lijken op uiteinden van tere bloemblaadjes. Daar vangt ie zijn eten mee en brengt het naar zijn mond in het midden. 

Ik zwem heen en weer, er omheen en erboven, en film. Het gaat langzamerhand weer harder stromen en duikmaatje heeft het koud. We gaan terug naar de dijk en thuis de oogst bekijken. Wat ging er goed en wat kan beter? En op naar de volgende duik.

onderwaterverhalen 2011 – 2022